Tijd voor een nieuw seizoen

Het is het begin van een nieuw seizoen, de dagen worden langer en de zon is steeds iets vaker aanwezig. Ik word zo vrolijk van alle krokussen en narcissen overal. Het voelt niet alleen alsof de lente in de lucht hangt maar ook de hoop. Iedereen is momenteel een beetje corona-moe, maar het lijkt al iets meer de goede kant op te gaan. Maar voor zo lang het duurt, leven we met de dag.


Er is een tijd voor alles, dit lezen we in Prediker 3. Ik denk dat iedereen wel een stukje herkent; “er is een tijd om te planten en om te oogsten. Er is een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen, om te lachen of te huilen. Er is een tijd om te omhelzen en een tijd om afstand te houden” zoals we dat momenteel doen. Het kan lastig zijn om te accepteren hoe de huidige situatie er uit ziet omdat we niet altijd een perspectief hebben van hoe het er hierna gaat zijn, of dat we langzaam weg voelen glippen hoe de tijd er uit zag die achter ons ligt. Soms is het lastig om nu het werk te steken in het planten van dingen waarvan je niet weet hoe lang het nog gaat duren voor je kan oogsten. Of om nu de deuren gesloten te houden en te moeten wachten tot het weer kan. Maar in prediker 3 staat ook in vers 11; “[Maar] Hij heeft het zó gemaakt, dat alles op zijn tijd goed is..” Dat maakt het leven nu niet dragelijker, want ik denk zelf dat het lastig is om te erkennen dat alles nu goed is.

Ik denk dat het momenteel voor veel mensen lastig is om echt te genieten van de goede dingen die we gekregen hebben. We zitten na een jaar nog steeds in een pandemie, misschien zwakken je sociale contacten af en vielen de verkiezingsuitslagen enorm tegen. Misschien voel je je niet gezien of gehoord. Ik wil je dan ook niet opdringen om die dingen los te laten en zeggen dat dat gevoel er niet mag zijn. Als er één ding is dat ik echt meeneem van prediker 3 is dat naast dat er een tijd is voor alles, dat er ook ruimte is om door die tijden en emoties heen te gaan. Je MAG de tijd nemen om te rouwen. Je MAG de tijd nemen om te herstellen en jezelf weer bij elkaar te pakken.

Een goede vriendin van me zegt over afgelopen jaar dat hoe gek het ook is, dat ze zich beter voelt dan ooit. Ze heeft de tijd mogen nemen om oude dingen af te sluiten, om te herstellen en daarmee is dan nu een periode van bloei gekomen. En ik ken meer mensen die juist nu zichzelf hebben gevonden en herpakt. Ik heb daar super veel respect voor! Maar, ik ken misschien nog wel meer mensen die het nu juist lastig vinden om hun bed uit te komen en de dag te beginnen. Die zich uitzichtloos voelen en het idee hebben dat ze zoveel hebben verloren.

In vers 13 van prediker 3 staat dit “Ik bedoel dit: als iemand eet en drinkt en van goede dingen geniet bij al zijn gezwoeg, dan [heeft hij het niet aan zichzelf te danken, maar] is het een geschenk van God”. Ik vind dit mooi, maar lastig. Want ik geloof wel dat alle goede dingen van God komen, maar op het moment dat je nauwelijks de goede dingen om je heen ziet, waar is Hij dan? Zijn die dagen nog steeds een geschenk? Is er dan nog steeds hoop?

Het is lastig om daar elke keer weer volmondig “Ja!” op te zeggen maar ik denk wel dat het waar is. “Ik heb gezien hoe de grijze lucht talloze keren weer blauw werd.” schreef ik in mijn dagboek. Want het is waar dat de zon elke keer weer op komt. Het is waar dat de winter langzaam veranderd in lente. Het is misschien niet van het ene op het andere moment merkbaar omdat we elk klein stapje van het proces meemaken, maar ook die opvul-dagen tussen de koudste kortste donkerste dag en die mooie warme lentedagen zijn nodig. Die dagen van transitie, waarvan je niet altijd weet waar het heen gaat zijn een geschenk. Misschien is het juist dan wel fijn om stil te staan bij die hoop die de lente met zich meebrengt, dat er een tijd mag komen van bloei in je leven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *