steadfast // word of the year

Het is weer eind december, kerstvakantie en lockdown. Het voelt bijna onmogelijk om niet te reflecteren en vol nostalgie terug te kijken naar begin dit jaar, toen alles nog normaal leek.  

Aan het begin van het jaar neem ik altijd de tijd om voorbede te doen voor het nieuwe jaar. Ik word stil en luister. En ik vraag God om een woord voor het nieuwe jaar, een les die ik mag leren, een woord dat mijn leven mag vormen door Hem heen. Afgelopen jaar deed ik dat ook, ik maakte dit keer geen bijbehorende illustratie maar ik kan mijn woorden gebruiken om een beeld te schetsen. Het is alsof we dansen in een storm, de straten zijn glad, maar ik val niet om. Ik vind het ergens wel bijzonder te zien dat ik bad voor iets dat zich mocht ontvouwen in mijn leven omdat ik wist dat ik in een onzeker seizoen zat. Begin dit jaar had ik geen idee hoe de periode van afstuderen er uit zag, laat staan wat daarna kwam! Dus ik werd stil, en luisterde. 

Steadfast; standvastig, onwankelbaar en trouw. Wat een woord voor een bewogen jaar als 2020. Ik wist dat er veel dingen onzeker zouden zijn. Begin januari was ik druk bezig met het afronden van mijn stage. Ik vroeg me af wat ik wilde doen na mijn studie, waar ik heen zou gaan, wat ik zou doen. Maar ik probeerde af en toe ook dingen los te laten, ik zag wel wat er komen zou. In vertrouwen vooruit.  

God is dezelfde persoon als wie Hij was in januari, of vorig jaar, of in de tijd van het oude testament, of het nieuwe, in de toekomst en juist ook wel nu. Alles om ons heen kan wegvallen, de wereld is onvoorspelbaar, wij veranderen, onze plannen moeten aangepast worden. We kunnen onze weg uitstippelen maar Hij bevestigd onze stappen en bepaald welke richting we op gaan(spreuken 16:9). In een hectisch jaar als 2020, zie ik dat ook wel. Ik mag hopen, dromen en daar naartoe werken, maar als het niet Zijn plan is, dan zullen de deuren gesloten blijven. 

En natuurlijk betekent die standvastigheid niet dat ik niet onzeker en overweldigd op mijn bed heb gezeten omdat ik het gewoon even allemaal niet meer wist. Of dat ik soms vol twijfel zat over mezelf en mijn toekomst. Maar juist dan mogen we weten dat God trouw is, en dat in die onzekerheid soms het enige is wat we kunnen doen het vasthouden aan Zijn beloftes is. Ik droeg regelmatig een kettinkje met het woord “Loved” er op, omdat Zijn geliefde kind een stukje is van onze identiteit. Het was een tastbare herinnering aan wie ik mag zijn. Maar zelf nu ik dat kettinkje niet meer in bezit heb, betekend dat niet dat dat stukje van mijn leven veranderd. Ik mocht in 2019 leren dat ik geliefd en gewild en gekozen ben. En dat is iets dat mij dan ook helpt om standvastig te blijven als al het andere wegvalt. 

Het is de week van kerst terwijl ik dit schrijf, een week waarin we dus mogen uitkijken naar hoop. Hoop dat de langste nacht ook mag eindigen en de zon opkomt, hoop die we mee mogen nemen in het nieuwe jaar. Er is vreugde in de chaos, er is hoop in het onbekende, omdat we mogen weten wie ons is voorgegaan. Wij weten niet hoe 2021 er uit gaat zien, maar Hij is er al, bereid om met ons mee te lachen, huilen, vieren en ons te dragen. En daar hoeven we niet aan te twijfelen, onwankelbaar voor uit! 


It is the end of December again, Christmas break and lockdown.. It almost seems impossible to not look back at the start of this year when everything seemed normal. 

At the start of the year i often take the time to pray for the months to come. I’ll be quiet and listen and ask God for a word or lesson that I may learn that year. Something that will shape my life through the upcoming year. This januari was the same. Normally i will sit there, painting and praying. But this year i don’t have an illustration to go along with it. But I can paint you an image with my words. It’s like we are dancing in a storm, the streets are glistening but they are slippery, but we are still standing. I think it’s kind of funny how I prayed for that to unfold in the uncertain season coming up. At the start of this year I had no clue how my life would look like; graduating and whatever would come after that! So I was quiet and listened.

Steadfast; firmly in place, unwavering and loyal. What a word for a crazy hectic year as 2020. I knew lots of things would be uncertain. At the start of this year I was healing from a breakup, nearing the end of my internship and my studies. I had no clue what the future would look like, it seemed so foggy. But I tried to let go of those worries sometimes. I would wait and see what would happen. Moving forward with hope.

God is the same person as He was in January, or last year, or the time of the old testament, or even the new one. He is the same in the future as he is now. Everything around us can fall apart, the world seems unpredictable, we change and our plans have to change to. We can plan our course but God establishes our steps (proverbs 16:9). In a hectic year as 2020, I can see that. I can hope, dream and work towards those goals, but if it’s not His plan, doors will continue to be closed.

Of course being steadfast doesn’t mean we don’t have insecure and overwhelmed moments of sitting on our beds because we just don’t know anymore. Or that I didn’t have moments where i was filled with doubts about myself or my future. But we may know that God is faithful, and in those insecurities the hold thing we can hold on is His promises. I used to wear a necklace with the word “Loved” stamped on it, because I am loved in His eyes and that is a part of my identity. It was a tangible reminder of who we are meant to be. But even now that i don’t own that necklace anymore, it doesn’t mean that that fact has changed. In 2019 i learned that I’m loved, chosen and wanted. No matter what. And that’s something that can help us be unwavering when everything seems to fall apart.

While I write this, it’s the week of Christmas. It’s the time where we can look forward to hope. Hope that the longest nights will end and the sun will rise, hope we can hold on to in the new year. There is joy in the chaos, there is hope in the unknown because we know who has gone before us. We may not know what 2021 looks like, but God is there, ready to laugh with us, cry with us, celebrate with us and carry us when we need it. We don’t have to doubt that, so we can move forward. Unwavering.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *