Let that be enough.

Op mijn studie zag ik iedereen om mij heen langzaam mailtjes krijgen over of ze aangenomen waren op een kunstacademie. Ik had 2,5 week geleden toelating gedaan en wachtte geduldig op de uitslag. Tot al deze stress om me heen begon. Ik haalde elke 3 minuten mijn email binnen in de hoop op meer duidelijkheid over de toekomst.

Ik zat zo ontzettend in mijn hoofd, nog steeds wel een beetje. Omdat ik nog niks gehoord heb en ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik blijf wel zeggen dat wat er ook voor uitslag komt, dat het okay is. Want als het niet de bedoeling is, dan is er een andere plek waar ik hoor te zijn, en dat geeft me rust.

Toen ik eerder vandaag in de trein zat, zat er aan de andere kant van het gangpad een vrouw. Ze vroeg in het Engels aan de vrouw naast haar of de trein ook naar Zwolle ging. Ze kwam net terug van een afspraak met de jurist, die eigenlijk niet meer veel voor haar kon doen. Haar man en kinderen zaten nog in Iran maar ze was gevlucht en ze was alleen in Nederland. De tranen vloeide langzaam over haar wangen en de vrouw naast haar sprak een aantal bemoedigende woorden. Ik pakte een tissue uit mijn tas en bood die haar aan. Mijn hart bonsde en ik wist dat ik iets moest doen, maar er was niks dat ik kon doen. Ik pakte pen en papier en schreef een paar woorden op.

even here
in the chaos
know that
you are
deeply loved ♥︎

Met fineliner tekende ik snel wat lijnen. Normaal als ik kaartjes maak, doe ik dat in 10 minuten en neem ik er de tijd voor. Maar de trein zou al over 5 minuten op Amersfoort Centraal aankomen. Ik pakte mijn stiften en kleurde snel mijn chaotische tekening in. Meer kon ik niet doen behalve haar deze kleine bemoediging geven. “May God bless you” schreef ik op de achterkant en toen ik opstond om klaar te staan op uit te stappen gaf ik haar de kaart. Ze bedankte me hartelijk.
Dit was de tweede keer deze week dat zo iets gebeurde en ik was zo ontzettend geraakt door de situatie. Ik zag de pijn van deze dames, van de stress die ontworteld zijn met zich mee brengt. Ik wilde zo graag iets wilde doen. Ik zou niet weten hoe erg die onzekerheid is, als je al niet weet hoe de rest van de maand er uit zou zien.

Ik zat op de fiets naar huis en voelde dat mijn hart zo zwaar was. Toen kwam “Let that be enough” van Switchfoot langs.
Let me know that you hear me 
Let me know your touch 
Let me know that you love me 
Let that be enough”

Dat kaartje was misschien niet veel, maar laat het genoeg zijn bad ik stilletjes in mijn hoofd. Mijn eigen stress werd al iets kleiner, want ondanks de onzekerheid die ik heb over de toekomst, weet ik dat ik genoeg heb. Ik heb vrede over wat er ook mag gebeuren. God’s liefde is genoeg. En ik hoop zo erg dat die dames uit de trein ook die rust mogen ervaren.

One thought on “Let that be enough.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *