The story of Joni

I always loved stories, especially from real life. There’s so many people who really have something to tell, there are so many testimonies yet untold. One of my favorite books as a kid was picknick by Else Vlug. It was a book that consisted of a lot of stories from heroes of faith. I loved reading about other people’s lifes.
(om de blog post in het Nederlands te lezen, klik hier)


I remember being a little girl and my mom telling me about Joni Earecksons story, how she became paralyzed when she was 17 and started painting with her mouth and creating art and how strong she was in her faith. My mom heard that story when she was a young teen and it stuck with her, because why wouldn’t it. So when I went to the thrift store on a Saturday afternoon and browsed to the books saw the cover of “Joni” I instantly knew I had to pick it up and read it. Because well, I love stories and testimonies and stories about art and artists and how God uses that so it sounded like a good pick for me. I started reading it as soon as I could, despite not having read a full book in quite a while and barely could put it down. 

Recently I was a bit overwhelmed because of stress and deadlines and I started to lose hope a bit about how God would or could use me and what if I was never good enough and had to let go of my dreams (I call BS on this because I also know He’s the maker of my dreams) but it was really good to see that God can truly use everyone. And how we’re not the only one going through hardships sometimes and how lucky we are to have the life we live. God is good, always.

I read about Joni’s life as a normal teenage girl, about her dating, her friendships, struggles with temptation but also never taking faith seriously and just living life. But everything changed on one particular day. The diving accident, as I read about it, I felt her panic and fear. I felt her pain of being lonely in that stryker frame, only being able to look at the ceiling or ground for months on end. It is completely understandable that she searched for what the meaning of her life could be, if she was barely alive, through reading philosophy. She lost her sense of normal and slowly lost her sense of identity. I probably would’ve done the same thing. It’s easy to let go of hope when you’re not “normal” anymore.

And I’ve been there. Not nearly as bad as she has but I’ve lost my normal at age 15, being stuck at home, burned out. I remember losing my friends and feeling like that chapter of my life would never end. I remember thinking that I somehow deserved this or that life wasn’t worth living. Boyyy, was I wrong. Darkness may last through the night, but joy and hope will rise with the sun. I’ve gotten better, I may not be completely normal yet and always have to be a bit more careful than others, but I’m here. I’m happy. I didn’t just survive, I learned how to thrive.

Only God is capable of telling us what our rights and needs are. You have to surrender that right to Him.

– Joni 

This summer I heard someone say in a sermon “Let God turn your mess into your message, a test into your testimony, your trials into triumph and walk from being a victim into a victory with God”. And I think this is what I’m learning from reading about Joni’s life. No one’s situation is too hopeless for God to step in. Sometimes you need to lose everything to find what you truly need; His Love. He knows what we need. He knows how He can use us. Trusting in that process is hard, because trusting can be so hard in general. But being steadfast pays off in the end.

I loved reading about Joni, because it was written from the point view of a young woman who lost everything but learned to know God’s character even though she saw so much suffering in her own life. She started creating art. She might not be able to use her hands, but she creates beautiful illustrations with her mouth. Praise the Lord! I read about things I have struggled with in my own life; purpose, self-worth, doubt. We’re not alone in those things. I know many people have probably already read this, or heard about her story, but I encourage you to pick it up for yourself. To find people who are candid about their lives and faith so you can look up to them and get inspired by them.


Ik hield altijd al van verhalen, vooral als ze waargebeurd waren. Er zijn zoveel mensen die echt iets te vertellen hebben, zoveel getuigenissen die nog gedeeld kunnen worden. Een van mijn favoriete boeken als kind was Picknick van Else Vlug. Het was een boek waarin ook enorm veel verhalen van geloofshelden stonden. Ik hield er van om te lezen over andermans leven. 

Ik weet nog dat mijn moeder me vroeger ooit vertelde over Joni Eareckson. Over hoe ze verlamd raakte toen ze 17 was en begon te schilderen met een kwast in haar mond en hoe standvastig ze was in geloof. Mijn moeder hoorde haar getuigenis toen ze zelf een tiener was en het maakte indruk op haar, want hoe kon dat het niet doen? Dus toen ik laatst in de kringloop tussen de boeken aan het kijken was en de omslag van “Joni” zag, wist ik dat ik die moest lezen. Want zoals ik eerder noemde, ik houd van getuigenissen en ik houd van kunst en kunstenaars en hoe God dat gebruikt. Dus dit leek me een fantastisch boek om te lezen. Zo gauw ik begon kon ik het niet meer wegleggen, ondanks dat ik al best een tijdje geen heel boek meer heb gelezen. 

Datzelfde weekend was ik overweldigd door alle stress en deadlines en verloor ik mijn hoop een beetje. Hoe kon God mij gebruiken en wat als ik nooit goed genoeg was om mijn dromen en doelen te bereiken (wat onzin is want ik weet dat Hij de maker van mijn dromen is). Dus het was enorm bemoedigend om te lezen hoe God iedereen kan gebruiken. En hoe we niet de enige zijn die soms door periodes van twijfel gaan, wij mogen onszelf gelukkig prijzen met het leven dat we hebben. Want God is goed, altijd. 

Ik las over Joni’s leven als een normaal tienermeisje, over haar liefdesleven, vriendschappen, strijd met verleidingen en hoe ze haar geloof soms maar voor lief nam en gewoon haar leven leefde. Maar alles veranderde op die ene dag. Het duikongeluk, terwijl ik het las voelde ik haar angst en paniek. Ik zag haar pijn om zo alleen aan dat stryker frame vast te zitten, dat ze niks anders kon doen dan naar het plafond of de vloer te staren. Het is alleen maar logisch dat ze op zoek ging naar wat de betekenis van haar leven zou kunnen zijn, terwijl ze nauwelijks meer leefde maar alleen nog overleefde. Ze las boeken over filosofie terwijl ze het leven dat ze kende moest loslaten, het stukje identiteit dat vast zat in wat ze normaal deed en wat ze kon raakte ze kwijt. Het is makkelijk om de hoop te verliezen op het moment dat je niet meer “normaal” bent. 

Ik weet dat ook nog uit mijn eigen tienertijd (wow nu klink ik oud). Mijn situatie was lang niet zo naar als die van Joni, maar ik verloor ook mijn eigen normaliteit. Ik was 15, zat thuis met een burn out. Ik weet nog dat vriendschappen langzaam verwaterde en dat het voelde alsof die periode nooit zou eindigen. Dit was mijn leven nu. Ik weet nog dat ik dacht dat ik dit misschien wel verdiende of soms zelfs dat als dit het leven was, ik er niet heel veel zin meer in had. Maar man, ik had het fout. Die duisternis kan soms een hele nacht duren maar de zon komt elke dag weer op. En met de opkomst van de zon, komt er ook weer nieuwe hoop en vreugde. Ik werd beter en ondanks dat ik nog steeds niet helemaal “normaal” ben qua energie en iets beter op mezelf moet leten dan dat anderen dat misschien moeten, ben ik hier. Ik ben blij. Ik heb niet alleen overleefd, ik heb ook geleerd om dankbaar te zijn voor het leven dat ik nu heb. 

“Alleen God is in staat om ons te vertellen wat we nodig hebben en waar we recht op hebben. Dat recht moet je aan Hem overgeven”

Joni

 Deze zomer hoorde ik een preek waarin de spreker ook deze zin gebruikte: “Laat God jouw mess in jouw message veranderen, je test in je testimony, je trials in triumph en verander van een victim naar  victory overwinning met God”. En ik denk dat ik dit aan het leren ben van Joni’s leven. Niemands situatie is te hopeloos voor God om verandering te brengen. Soms moet je alles verliezen om te ontdekken wat je nou eigenlijk echt nodig hebt; Zijn liefde. Hij is wat we nodig hebben. Hij weet hoe Hij ons kan gebruiken voor Zijn glorie. Vertrouwen hebben in dat proces is soms ingewikkeld, omdat vertrouwen hebben dat in het algemeen al is. Maar standvastig blijven loont. 

Ik vond Joni’s verhaal een goed boek om te lezen omdat het geschreven is vanuit het perspectief van een jonge vrouw die ondanks dat ze alles verloor leerde om op God te vertrouwen. Zelfs als ze zelf zoveel lijden kende in haar leven. Ze leerde om kunst te maken, ondanks dat ze haar handen niet meer kan gebruiken. Ze leerde het te doen op haar eigen manier en maakte de mooiste illustraties, praise the Lord! Ik las over dingen die herkenbaar zijn mijn eigen leven; je roeping, eigenwaarde, twijfels. We zijn niet alleen in deze dingen. Ik weet dat veel mensen waarschijnlijk al wel eerder van Joni’s verhaal hebben gehoord of haar boek hebben gelezen, maar ik raad mensen die dit nog niet hebben gedaan om zich er wel in te verdiepen. Om mensen te zoeken die kwetsbaar en echt durfden te zijn over hun leven en geloofsleven zodat je geïnspireerd en bemoedigd mag worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *