Hopeful.

There is magic in the mundane, in the stories still untold.

I currently spend my time living from one deadline to the next. Waking up, eating, working, working on other projects and sleeping until it’s time to repeat it all over again. For once I feel overwhelmed with everything I’m doing in a good way. Working on illustrations for lume, putting myself and my work out there. I’m so proud of what I’m accomplishing (I can’t talk about those things yet but aaaahhhh!!) and what I’m doing. I believe in my own work more than ever before. The self doubt slowly fades away a bit more to the point where i’m not constantly anxious about sharing what I’ve made. 2020 is the year where i go for it, dream big and know that some of those closed doors will open.

Jamie Grace recently put out a new song called “Dream Big” and the lyrics are my new philosophy.
“I’m gonna tell you what I gotta do
To make my dreams come true
Work hard, pray more, dream big”

I am hopeful in this new season. But in that business i miss some of the calm the previous seasons had. The new calm is that I’m content with where I’m at and I’m not worried. For once I’m not stressing out about the future. I’m not stressing out about my art school applications. I know I will be alright and can accomplish my goals and dreams whatever happens. But the previous calm was that I had time to rest and create for myself without any high stakes or deadlines. That I could wander around looking at people and things like they were all new stories waiting to be unpacked. As I am unfolding this new season of contentment and the progress I’ve been slowly making is finally catching up, I miss this sense of wonder. There still is enough hopefulness and wonderments to go around. I carry my notebooks and pens around. Hopeful to write new chapters of my life for the rest of this season.


Op het moment leef ik van de ene deadline naar de volgende. Wakker worden, werken, eten, werken, werken aan andere projecten tot het tijd is om naar bed te gaan en de volgende dag weer deze routine te volgen. Maar, voor het eerst voel ik me overweldigd door alles wat ik moet doen op een positieve manier. Ik werk aan illustraties voor Lume en ik durf mijn werk steeds meer te laten zien. Ik ben trots op de dingen die ik maak en langzaam bereik (kan hier niet al te veel over vertellen maar aaahhh!). Ik geloof in mijn eigen werk en de twijfel aan mezelf zakt langzaam iets meer naar de achtergrond. 2020 is het waar waar ik er gewoon nog meer voor ga, durf ik nog iets groter te dromen en gaan een aantal deuren die nu dicht zijn langzaam open.

Jamie Grace bracht onlangs het liedje Dream Big uit, en dit is een beetje mijn motto aan het worden op het moment.
“I’m gonna tell you what I gotta do
To make my dreams come true
Work hard, pray more, dream big”

Ik zit vol met hoop in dit nieuwe seizoen. Maar in deze drukte mis ik soms wat rust die ik eerder wel had. De nieuwe rust is dat ik tevreden ben waar ik ben en me niet meer constant zorgen maak. Ik maak me niet druk over toelatingen op de kunstacademie. Ik maak me niet druk omdat ik weet dat het allemaal goed komt en whatever happens happens, ik kom wel waar ik wil komen. Maar eerder had ik rust om te creëren zonder hoge verwachtingen of grote deadlines. Ik kon naar dingen en mensen om me heen kijken in alle rust alsof het allemaal verhalen waren die nog verwoord of verbeeld moesten worden. Nu dit nieuwe seizoen van tevredenheid steeds iets verder komt en ik zie hoeveel ik al heb mogen doen en ontdekken afgelopen tijd, mis ik het soms om zo om me heen te kijken in die rust. Maar toch blijft er hoop en verwondering. Ik neem mijn notitie/schetsboek en pennen mee. Vol goede hoop om nieuwe hoofdstukken toe te voegen aan mijn leven. l is enough hopefulness and wonderments to go around. I carry my notebooks and pens around. Hopeful to write new chapters of my life for the rest of this season.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *