about fear & trust

(English below)

Ik ben een bangerik. Of nou ja, dat was ik. Nu ben ik gewoon een beetje bang aangelegd. Toen ik jong was durfde ik niet buiten te spelen. Wat als ik ontvoerd werd? Wat als er iets gebeurde en ik verdwaalde (en het helpt niet dat ik geen richtingsgevoel heb)? Een paar jaar later brandde mijn slaapkamer uit en kreeg ik een nieuwe angst: vuur. Tijdens mijn middelbare school, verloor ik wat vrienden en kreeg er nog een angst bij: de angst voor afwijzing. Het werd dus enger om tussen nieuwe mensen te zijn of om jezelf kwetsbaar op te stellen. Er was altijd wel iets om bang voor te zijn.

Een tijdje terug zat ik bij een kampvuurtje met een paar mensen die ik nauwelijks kende (wat op alle mogelijke manieren eng is). Maar het vuurtje was klein en ik zat er ver genoeg vandaan om niet al te bang te zijn. Maar er is iets met de onvoorspelbaarheid en de manier waarop de vlammen alles kunnen verwoesten wat me toch een beetje een beklemt gevoel gaf. Ik wist dat ik veilig was. De mensen die het vuur aanwakkerde wisten wat ze deden. Maar dat stopte mijn schrik niet helemaal. Je had mijn hoofd moeten zien toen iemand vroeg of ik er ook wat hout op wilde gooien. Waarom zou ik vrijwillig mijn angsten onder ogen zien? Waarom zou je dat doen? (okay sorry voor deze ijskoud referentie, leek me wel grappig). Maar als ik er overna denk dan wil ik minder bang zijn. Onbevreesd zijn is iets dat absoluut onhaalbaar lijkt, maar iets minder angst lijkt me wel prima. De jongen vroeg of ik een mooi plankje uit kon zoeken om op het vuur te gooien. Na even zoeken in de tas met brandhout vond ik een mooi plankje. Hij was klein en er zat nog een spijker in waardoor je zag dat het eerst een deel was van een groter geheel. Maar nu was het plankje afgewezen en kreeg het de nieuwe taak om ons vuur te laten branden. Ik keek ernaar en hield het even tegen me aan en fluisterde “ik vertrouw jou”. Ik vertrouwde er op dat dat stuk hout geen kwaad zou doen. Dat het mooi zou branden en ons warm zou houden. Door de avond heen heb ik nog een aantal stukjes hout op het vuur gegooid en versloeg ik mijn angsten stapje voor stapje.

 

Ik wist niet dat meer zou doen dan gewoon weer even mijn angst opnieuw onder ogen te zien. En dat wat ik leerde begon als een grapje. Ik vertelde een levenloos voorwerp dat ik het vertrouwde. Een paar dagen later viel het kwartje: vertrouwen. Vertrouwen was belangrijk. En misschien kon dat me helpen om minder angstig te zijn.

Er zijn 3 manieren van vertrouwen.

  • Vertrouwen op jezelf. Vertrouwen dat je in staat bent om dingen te doen. Dat niet alles wat je doet slecht zou uitpakken. Vertrouwen dat je goed genoeg bent en dingen kan doen. Je hebt dat nodig om je leven te leven.
  • Vertrouwen dat er goed is in mensen om je heen. De anderen zorgde dat het vuur veilig was, dat het ons geen kwaad zou doen. Ze prikte soms met een stokje om wat hout te verplaatsen wat me soms een beetje opschrikte. Maar ze bedoelde het goed. Maar vertrouwen in anderen komt terug bij de angst voor afwijzing waar we allemaal in zekere mate last van hebben. We mogen vertrouwen dat anderen ons willen kennen in plaats van veroordelen. En met een beetje vertrouwen in anderen, kunnen wij ons kwetsbaarder opstellen en dat is hoe we groeien. Er zijn goede dingen in de wereld en je hoeft niet voor alles en iedereen bang te zijn.
  • Tenslotte: we mogen God vertrouwen. Met onze angsten. Met onze plannen en dromen. Met ons alles. Want uiteindelijk is Hij degene die alles in Zijn hand heeft. Hij is de persoon die ons veilig houdt, die de sterren plaatste precies waar ze moesten staan. Hij is degene die bepaald wanneer het eb of vloed is. Op God vertrouwen kan eng zijn omdat Hij zo groot is dat we het niet altijd snappen. Maar waar angst misschien in het diepe springt, is geloof weten dat iemand die groter is dan dat wij zijn, ons niet laat verdrinken. Het is weten dat Hij controle heeft over alles, van het heelal tot de oceanen. Maar Hij controleert ons niet zoals de golven en de wind. Want Hij geeft je de vrijheid om op Hem te vertrouwen. Hij geeft je de vrije wil om zelf tegen de golven in te gaan maar geeft je ook de keuze om vol voor Hem te gaan, de keuze voor echte liefde. Want liefde zou niks betekenen als het niet vrijwillig was. (En Hij koos zelf om eerst van ons te houden, voor Hij wist of überhaupt zouden overwegen om ook van Hem te houden). En in die perfecte liefde hoef je je geen zorgen te maken over wat er hierna komt en of je goed genoeg bent. Dat vertrouwen en geloof zullen je leiden bij elke stap die je mag zetten.

Vuur mag dan misschien wel altijd een van mijn angsten zijn. De onvoorspelbaarheid en het feit dat het zoveel kan verwoesten blijven redenen om het serieus te nemen. Maar soms, ondanks de angst, mag je zitten en genieten van de warmte en er op vertrouwen dat alles goed zal komen.


I am a scaredy-cat. Or well, I used to be. Now I’m just a bit of a fearful person. When I was younger I used to be scared to play outside. Because what if I got kidnapped? What if something happened and I got lost (it doesn’t help that I have 0 sense of direction). A few years later my bedroom burned down and I got a new fear: fire. During my high school years, I lost some friends and I gained a new fear, a fear that all of us have, one way or another: being rejected. So it became scarier to be around new people or to put myself out there. There always was something to be scared of.  

A while ago I was at a campfire, with some people I barely knew (which is all kinds of scary). It was a small one and I sat far enough away that I wasn’t too scared. But there’s something about the unpredictability and the way flames can destroy anything that still had me on edge. I knew I was safe. The people controlling the fire knew what they were doing. But that didn’t stop my fears. You should’ve seen the look on my face when someone asked me to throw some wood at the flames. Why would I willingly face my biggest fears? Why? But after all, I do want to fear less. Being fearless is something so unreachable that I settled for just fearing less. The guy asked me to pick out a nice piece of wood. I chose a small one. It still had a nail in, telling the story of where it used to be. But now it was rejected and gained a new purpose of keeping our fire burning. I looked at it and mumbled “I trust you.” I trusted that my piece of wood wouldn’t cause me harm. I trusted that that wooden plank would burn well and keep me warm. During the night I threw a few more pieces on the fire, conquering my fear bit by bit. 

 I didn’t know I’d learn anything more than just conquering my fears once again. And that what I learned began as a joke. Me telling an inanimate object that I trusted it. A few days later I realized something very important: trust. Trust was the key. When I said to the wood that I trusted it, it would be one step of living with less fear. Trust. 

 There’s 3 different ways of trusting.

  • Trusting yourself. Trusting that you’re capable of doing great things. That you’re not going to harm yourself or others by just being there. Trusting that you’re good enough, trusting in your own abilities. You need that trust to be able to step out and face the day. 
  • Trusting there’s good in others. The other people kept the fire burning. They kept it safe and in control. They poked with some sticks to move it around, which sometimes frightened me. But this also comes back to the fear of rejection that most of us have. We need to trust that others don’t have their judgement ready. That they want to know us instead of rejecting us. Realizing that gives us more space to be vulnerable and that is how we grow.There is good in the world, and you don’t have to be afraid of everything.
  • Last butnot least; we need to Trust God. With our fears. With our dreams. Withour everything. Because in the end, He is the one in control. He’s the one that keeps us safe, the one that put the stars right where they need to be. The one that decides when the tides are high or low. Trusting God can be scary because He’s so big we aren’t capable of understanding. Whereas fear might be leaning into the unknown depths of the waters, faith is knowing that Someone that is bigger than you, isn’t going to let you drown. It’s knowing that even when He can control everything from the galaxy to the waters, He won’t control you like He controls the waves and the wind. Cause He will give you the choice to trust Him. He gives you a free will to go against the waves. But He also gives you the choice of true commitment, of true love, real love, because love would mean nothing if it isn’t free. (And He freely chose to love us fist even before we loved Him back). And in that perfect love, you don’t have to worry about what comes next and if you’ll ever measure up. That trust and faith will be able to lead you every step of the way. 

Fire may always be one of my fears, its unpredictability and the fact that it can destroy so much will be a reason to take it seriously. But sometimes, even though it scares you, you can sit back, enjoy the warmth and trust that everything is going to be okay. 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *