No sense of direction

{english below}

Mensen die me kennen, kennen vast ook mijn richtingsgevoel. Ik ben dat meisje dat met google maps (!!!) verkeerd naar het huis van haar opa & oma loopt omdat “het toch echt deze kant op was” en achteraf bleek dat ze eigenlijk alleen rechtdoor had moeten lopen. Ja, dat ben ik.

Vandaag was weer zo’n dag. Ik had een gesprek bij het bedrijf waar ik stage ga lopen om wat dingen te regelen. Ik fietste er zo heen, totaal geen probleem! Tot de terugweg.. Vorige keer fietste ik een andere weg terug, een makkelijkere weg. Dezelfde weg als de heenweg was me nog niet gelukt om terug te fietsen. Maar ik stond er op dat het me vandaag zou lukken. Hoe moeilijk kon het zijn?

Ik fietste rechtdoor, een paadje in en fietste langs het spoor. Ik wist een ding zeker, ik moest langs het spoor fietsen en dan zou ik vanzelf weer thuis komen. Tot ik aan de andere kant van het spoor een stuk zag dat ik alleen herkende van met de auto erlangs rijden. Maar goed, dat stuk was vlak bij huis, dus dat zou goed moeten komen, toch? Ik bleef volhouden terwijl er langzaam steeds grotere regendruppels uit de lucht begonnen te vallen. En opeens stond ik in de wijk waar ik het vaakste verdwaal. Het is daar een doolhof, het is ver weg van de rest van de stad en ik stond daar met mijn mooie gele fiets in de regen. Mijn broek plakte aan mijn benen en ik begon me een beetje hopeloos te voelen. Ik kende dit stukje van de stad wel een beetje, maar kon ik zo wel thuis komen? Ik was verdwaald, dacht ik. Tot ik zag dat ik zo ongeveer naast de plek waar mijn kerk jeugdavonden had stond. Maar man, wat voelde ik me naar. Mijn broek was doorweekt, en hoewel ik wist waar ik was, wist ik ook dat ik voorlopig nog niet thuis zou zijn..

Zo’n 25 minuten later was ik eindelijk thuis. Ik had over dat kleine stukje fietsen een klein kwartiertje moeten doen, maar was er ruim een half uur mee bezig om uiteindelijk thuis te komen. Ik kon er ook wel om lachen. Mijn richtingsgevoel is nou niet echt mijn beste kwaliteit… En zeker niet in de regen.

En het zette me aan het denken, hoeveel andere mensen zijn er wel niet met geen gevoel voor richting. Waar willen we heen? Hoe komen ze daar? Dit zou je kunnen zien als levensvragen. We zijn immers altijd onderweg. Op weg naar een goede studie, een carrière, etc. We zijn altijd op weg naar ons volgende doel maar hebben vaak geen flauw idee hoe we daar moeten komen. De wereld blijf ons toeschreeuwen wat we moeten doen om gelukkig te zijn. En hoe we daar het snelst kunnen komen. Misschien toch juist over de snelweg? En er zijn zelfs spreekwoorden over dat geluk geen eindbestemming is, maar een manier van reizen.

Hoewel ik mezelf daar soms wel in kan vinden, denk ik dat de routes van ons leven die we soms uitstippelen niet de beste manier zijn om je bestemming te vinden. Ik denk dat niemand volledige voldoening uit het leven kan halen op deze manier; steeds maar je doelen te behalen, door steeds maar te proberen jezelf gelukkig te maken. Ik denk dat we leven voor meer dan die brede veilige wegen die de wereld ons aanraad.

Soms kan je beter het smalle pad nemen. Het is misschien niet de meest voor de hand liggende route maar het is wel de manier waarop je de meest levensveranderende ervaringen hebt. Wat is dat smalle pad dan?

Zelf geloof ik dat dat Jezus is. Hij is de weg (de waarheid en het leven, niemand komt tot de Vader dan door Hem (joh 14:6)) die je moet volgen. Een wandeling met God is misschien niet het meest makkelijk, maar uiteindelijk haal je er zoveel meer uit dan als je op de snelweg blijf, op weg naar een volgend doel dat nog geen blijvende vervulling zal brengen.

Het volk Israel zat jaren in de woestijn. Op zoek naar een doel, op zoek naar vrijheid, naar iets dat hun geluk zou brengen. Ik denk dat dat menselijk is om te doen. Ze waren soms zelfs op de vlucht. En ik denk dat dat ook herkenbaar is voor veel mensen. We lopen doelloos rond in een woestijn zonder vrucht te dragen. Weg van dat wat we kenden, die veiligheid die toch niet goed voor ons was. Of misschien juist weg voor de angst. Angst om niet goed genoeg te zijn, angst om niks te bereiken in dit leven. Maar we zijn gemaakt voor zoveel meer. We zijn hier met een doel, we mogen God kennen en Hem bekend maken over de aarde. We mogen elkaar liefhebben, elkaar opbouwen en zo vrucht dragen. Zelfs in de woestijn. Zelfs op de plek waar je nu bent. Dat is je doel. Dat is je bestemming.

Ik ben dan misschien soms de weg wel een beetje kwijt, en weet niet in welke straat ik ben. Maar ik weet waar ik naar toe ga en dat ik dat niet alleen hoef te doen. Ik weet dat zelfs met deze menselijke tekortkomingen, dat ik bij God mag komen en dat Hij mij zal leiden.


People that know me, know about my sense of direction. I’m that girl that even with google maps (!!!) walks in the wrong direction to the house of her grandparents because she’s “sure that it really is that way” and afterwards sees that all she had to do was walk straightforward and she would have arrived easily. Yes, I’m THAT girl.

Today was one of those days again. I had an appointment at the place where I’m going to do my internship to sort some things out. I rode my bike to that place, no problems! Until I wanted to go home again.. The last time I decided to go home on a different route, an easier route. I hadn’t been able to go back same way as I came from. But I decided I would do that today. How hard could it be?

I went straight forward, into a little path and biked along the railroad. I knew one thing for sure, just follow the railroad and I’d find my way home. Until on the other side of the track I saw some things I only recognized from seeing it on my way home with the car. But fine, that place was fairly close to where I live, so that should be fine, right? I held on going that way while big raindrops came down from the sky. Suddenly I was in the neighborhood where I get lost the easiest. It’s a big maze down there, it’s far away from the city centre and I stood there with my beautiful yellow bicycle in the rain. My trousers stuck to my legs and I started to feel a bit hopeless. I kind of knew where I was, but could I find my way back? I was lost, or at least, that’s what i thought. Until I saw the place where my church had their youth group. But man, I felt terrible. My trousers and coat were completely soaked and even though I knew where I was, I knew it would take me quite a while to get home.

About 25 minutes later I finally arrived home. It took me 30 minutes while it should take me about 15 minutes to get there. But I could laugh about it. My sense of direction isn’t my best quality… especially in the rain.

But it made me think, how many others are there with no sense of direction. Where are we going? How are we going to get there? These are life’s big questions. We’re always on our way. On our way to a good study, a good job, etc. We’re always on our way to the next big thing but we have no clue how to get there. The world keeps shouting to us what we need to do to be happy. And how we can arrive there the quickest. Maybe over the highway? There are even some big quotes about happiness not being a destination but a journey.

Although I kind of agree with that, I don’t think the roads of our life that we plan out aren’t the best way to get to your destination. I think nobody could get complete fulfillment out of life that way; always striving towards the next goal, always trying to make yourself happy. I think that we live for more than those broad safe ways that we world suggests to us.

Sometimes it’s better to take the smaller path. It might not be the easiest way but it would be the most life changing one. But what is that small path you may ask?

I personally believe it’s Jesus. He’s the way (the truth and the life, no one comes to the Father except through Him (John 14:6)) that you should follow. A walk with God might not be the most easy, but it will give you so much more that the highway could bring you, on your way to the next goal that won’t give you an everlasting feeling of purpose.

The folk of Israel was in the wilderness/dessert for years. Looking for a goal, looking for freedom, for something that would give them happiness.  I think that’s the most human thing to do. Sometimes they were even running from things. And I think that’s relatable for so many people. We are walking aimlessly in the wilderness, without bearing fruit. We’re running away from what we’ve known, for that security that might not was the best thing for us. Or maybe we’re running from the fears. Fear to not be good enough, fear to not accomplish anything. But we were made for so much more. We’re here with a purpose, we are made to know God and to make Him known all over the earth. We can love each other, build each other up and bear fruits. Even in the wilderness. Even in the place where you are right now. That’s your purpose. That’s your destination.

I may get lost easily and not know where I am. But I know where I’m going and that I don’t have to go there alone. I know that even in my human failings, I can go to God and that He will lead me.

 

3 thoughts on “No sense of direction

    1. Deze blog heb ik via wordpress hosting gemaakt. Ik heb dit geleerd op school hoe dit allemaal werkt. Ik heb dit dus niet met een app gedaan 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *