fear less #2

“voor mij is ONBEVREESD niet het ontbreken van angst. Het is niet helemaal niet bang zijn. Voor mij is ONBEVREESD zijn is het hebben van angst, het hebben van twijfels. Veel twijfels. Voor mij is ONBEVREESD zijn het leven ondanks alle dingen die je zo bang maken” zoals een zeer poëtisch persoon ooit schreef (in het tekstboekje van haar tweede album). Maar zelf denk ik dat het ook ONBEVREESD is om God te vertrouwen wat er ook gebeurd, om te vertrouwen dat Hij een plan voor je heeft. Om enge dingen te doen omdat je weet dat het goed kan uitpakken. Om uit te stappen en het gewoon te doen omdat je weet dat dat is waar Hij je wil hebben. Misschien zijn dat de mooiste momenten van je leven. Misschien leer je juist heel veel en groei je en kan je uitdelen.

Waar je ook doorheen gaat in je leven, het is belangrijk om te weten dat zelfs in de meest duisteren dalen in je leven, dat Hij bij je is. Een paar jaar terug had ik een burn out, ik ging door een donkere tijd. Ik was alleen, of tenminste zo voelde ik me. Ik wist toch dat ik niet alleen was. Ik voelde me alleen zo. Maar ik voelde ook vrede. Ik wist dat zelfs in de diepe dalen, dat God me droeg. Hij hield mijn hand vast. Hij bedekte me en beschermde me. En hoewel het zeker wel dat naarste periode van mijn leven was tot nu toe, heeft het me heel veel gebracht. Ik ben dankbaar dat ik leerde dat God mij niet alleen liet en dat Hij troost bracht.

“Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent met mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.”
Psalm 23:4 HSV

Ik heb een periode heel erg met angst geworsteld. Met angst om er niet bij te horen, om niet genoeg te zijn. Ik was bang voor wat mensen dachten. Mijn identiteit was vroeger in die angst, ik zat vol onzekerheden en was bang voor alles en iedereen. Vooral om afgewezen te worden. En niet goed genoeg te zijn. Maar ik wil niet terug daarnaar. Alhoewel het ook wel veilig was. Voor een lange tijd was dit alles wat ik wist, het was geen seizoen, het was mijn leven. Het was niet prettig maar toch zit er een comfort in het weten wat er gaat gebeuren.

Ik besloot om uit te stappen en iemand voor me te laten bidden. We hebben gebeden dat ik mijn angst terug aan God mocht geven, omdat Hij niet wil dat ik mijn leven vol angst leef. Ik was gekwetst door anderen en heb ze vergeven. Ik heb mezelf overgegeven aan Hem, ondanks dat dat een hele andere manier van eng was. Maar het was goed. Het heeft me vrij gezet. Ik voelde me zo vrij in de weken die daarop volgde. Ik besloot om niet meer bang te zijn. En dat is een proces waar ik in zit sinds die zomer in 2015, maar langzaam maar zeker ben ik niet meer zo bang als dat ik was.  Ik kan die angst waar ik mijn zekerheid in vond loslaten. Ik kan dingen doen die ik vroeger niet durfde te doen. Ik kan mezelf in situaties neerzetten waarin ik mijn angst onder ogen moet zien. En er is zoveel vrijheid daarin.

 

“To me, “FEARLESS” is not the absence of fear. It’s not being completely unafraid. To me, FEARLESS is having fears. FEARLESS is having doubts. Lots of them. To me, FEARLESS is living in spite of those things that scare you to death” as a very poetic person once wrote (in the album booklet from her second album) . But I also think that it’s FEARLESS to trust Him whatever is happening, to trust that He has a plan for you. To do scary things because you know it will be for the good. To step out and just do it because it’s where He wants you to be. You might actually have the time of your life. You might learn so much and grow so you can share with others. 

Whatever it is you’re going through, it’s important to realize that even in the darkest valley, He is with you. A few years ago I had a burn out, I was in such a dark place. I was all alone, or at least it mostly felt that way. But I also knew I wasn’t. I only felt like that. But I also felt peace. I knew that even through the darkest valleys, He carried me. He held my hand. He covered me and protected me. And though it definitely was the worst time of my life so far, it has brought me so much. I am thankful that I learned that even though I was  walking in a pretty dark valley, I know He comforts me. 

“Even though I walk through the valley of the shadow of death I will fear no evil, for you are with me; your rod and your staff, they comfort me” (Psalm 23:4 ESV). 

 I’ve struggled with fear a lot for a long period of time. I was scared to not fit it, to not be enough. I was scared of what people thought. My identity used to be in that fear, I was filled with insecurity and was scared of everyone and everything. Especially to get rejected by others, to not be enough. But I don’t want to go back to that. Although, it was safe. For a long time it was all I knew, it didn’t feel like just a season, this was my world. It wasn’t fun but there’s a certain comfort in knowing what is next and understanding that.

I decided to step out and let someone pray for me. We prayed that I could be able to give my fear back to God, because He doesn’t want me to live my life scared. I was hurt by others and decided to forgive them. I decided to give my all to Him, even though that was a whole other kind of scary. But it was good. It made me free. I felt so free the weeks after that. I decided to not be afraid anymore. And that’s been a process ever since that summer in 2015, but slowly but surely I am not as scared as I used to be, I can slowly let go of all these fears that became my security over time. I can do things I wouldn’t have been able to, I can put myself in situations where I face my fears. And there’s so much freedom in that.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *