Changing seasons

The air is getting colder, the sky is more often in an other shade of grey. The trees are in bright shades of green, yellow and red. Normally this time of the year is hard for me, summer is really gone. The season of growth is over. Except it isn’t.

De wind wordt kouder, de lucht is steeds vaker een van de vele tinten grijs. De bomen zijn felle kleuren groen, geel en rood. Normaal gesproken betekent dit voor mij dat ik even moet slikken, de zomer is echt weg. Het seizoen van groei is voorbij. Behalve dat het niet helemaal voorbij is.

Ik dacht dat altijd. Tijdens de zomer dien ik op een kamp, zie ik mijn vrienden en ontdek ik steeds meer wie ik ben en wat ik hoor te doen. Maar dan komen september en oktober, heb ik het druk met mijn studie en lijkt de groei van afgelopen maanden nauwelijks meer te bestaan. Tijdens de herfst verliezen de bomen hun blaadjes en het voelt soms alsof tegelijkertijd ik een stukje van mezelf verlies. Maar afgelopen jaar koos ik ervoor om te stoppen dat te geloven. Ja, het is een nieuw seizoen, maar omdat dat veranderd hoef ik nog niet te veranderen. En daar stopte ik nog niet. Ik bleef tekenen, tijd doorbrengen met vrienden, boeken lezen en mijn stille tijd houden. En ik ben trots om te zeggen dat ik zoveel ben gegroeid als persoon omdat ik me niet liet tegenhouden, of tenminste, het grootste gedeelte van de tijd niet.

Als ik kijk naar vorige september/oktober, dan ben ik zo ver gekomen. Ik ben zelfverzekerder, wat mensen opmerken. Ik ben minder bang, wat best wel een dingetje is voor iemand die zich regelmatig liet leiden door angst. Ik heb geen woorden om uit te leggen hoeveel beter het leven is als je dicht bij de Vader blijft.

Natuurlijk heb ik ook woestijnseizoenen gehad afgelopen jaar. Natuurlijk heb ik in het zand gestaan, niet wetend wat er hierna zou komen of wanneer het beter werd. Maar ik heb me stevig vastgehouden aan God. Wetend dat er nieuwe vruchtbare seizoenen zouden komen. Misschien zit jij wel in een van die seizoenen en dat is okay, seizoenen veranderen. Je hebt de winters nodig om goed te groeien en vrucht te dragen in de zomer. Je hebt die tijd nodig om elke dag te zaaien in je geloof. Je hebt het geduld nodig als dingen niet gelijk bloeien. Dat is een mooi proces. En dat is het belangrijkste wat ik heb geleerd: al die seizoenen zijn nodig en zijn allemaal mooi en belangrijk op hun eigen manier. Dus terwijl de regenachtige middagen door gaan deze maand, zit ik, kijk naar buiten en denk na. Over het leven, de liefde, groei. En puur omdat ik op een andere manier groeide in juli, betekend niet dat ik niet kan groeien in oktober. De seizoenen veranderen maar mijn God blijft dezelfde, dichtbij mij door alles heen.


I used to think that, during summer I serve at camp, I see my friends and discover who I am and what I am meant to do. But then September and October come around, I am busy with my studies and the growth seems almost non-existent. During autumn the leafs fall from the trees and it feels like a part of my falls with it. But last year I decided to stop believing that. Yeah, it is a new season, but just because that changes doesn’t mean I have to change. And I didn’t stop there. I kept drawing, hanging out with friends, reading books and doing my devotionals. I am proud to say that I have grown so much because I didn’t let anything stop me, or at least, most of the time.

If I look back at last September/October I have come so far. I’ve been more confident, which people actually notice. I am way less fearful, which is a big deal for someone who let fear guide my every step. I can’t explain how much better life is when you stay close to the Father.

Of course I have known my seasons of wilderness in the past year. Ofcourse I’ve stood in the wasteland, not nothing what would be next or when things would get better. But I held fast to Him, knowing that new fruitful seasons were on the horizon. You might be in one of those seasons and that’s okay because seasons will change. You need winters to thrive in summer. You need those seasons of sowing daily seeds of faith, you need patience when things don’t instantly grow. There’s beauty in that process. And I think that’s the biggest thing I’ve learned: all the seasons are needed and are beautiful in their own way. So as the rainy afternoons continue this month, I sit back and reflect. On life, on love, on growth. And just because I did thrive a certain way in July, doesn’t mean I can’t thrive in October. Seasons change but my God stays the same, on my side through it all.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *