Make-up & being enough

 

Ik zag een facebook herinnering langskomen, ik veranderde mijn profielfoto een jaar geleden naar een foto waar ik geen make-up droeg. Dit was een enorme stap voor mij, want make-up was iets waardoor ik me veiliger voelde.

I just saw a Facebook memory pop up, I changed my profile picture a year ago to a picture with no make-up. This was a huge step for me, because make-up was such a comfort thing for me. [ English below]

Een jaar en een week geleden vergat ik mijn make-uptasje thuis toen ik naar kamp ging voor een week en ik raakte lichtelijk in paniek. Ik wilde sowieso niet al te vaak make-up dragen op kamp maar het feit dat ik geen keuze had beklemde mij een beetje. Ik huilde en klaagde bij een meisje dat ik net had ontmoet over hoe lastig ik dit vond (heyyy Laura, thanks voor het altijd luisteren). Nadat ik mijn gedachtes had uitgesproken realiseerde ik me hoe belangrijk dit was voor mij om me geaccepteerd te voelen, ik begon ooit met make-up dragen omdat mensen me vroegen waarom ik dat niet deed. Ik had het gevoel dat het moest. Ik voelde de druk om er bij te horen. Na al deze conclusies hoorde ik God mij vragen om te stoppen met het dragen van make-up voor een maand. Ik moest het wel okay vonden voor 1 week, want ik kon niet anders, maar een maand? Hoe moest ik dat overleven? School zou in die maand beginnen, ik had nog een ander kamp, ik had andere nieuwe plannen maar hoe moest ik indruk maken op mensen zonder? Hoe konden ze ooit denken dat ik er mooi uitzag? Hoe kon ik er bijhoren?

Die maand was een constante struggle. Ik was mezelf continu aan het vergelijken met IEDEREEN. En dacht dat zij allemaal zo mooi gemaakt waren, ze waren God’s kunstwerken. En ik voelde me alsof ik dat niet was. Dus ik compenseerde met mijn kleding, ik heb nog nooit zoveel mooie jurkjes en rokjes gedragen. Maar ik moest geloven wat ik iedereen vertelde. Ik moest geloven dat gewoon mezelf zijn genoeg was. Dat ik mijn waarde niet anders was zonder make-up. Mensen mochten me nog steeds. Ik was niet minder mooi omdat mijn wimpers er minder lang en zwart uitzagen.

Na die maand leerde ik om mezelf een beetje meer te omarmen voor wie ik ben. Ik had al regelmatig make-uploze dagen maar het was een grote stap om van 1-2 dagen in de week naar een hele week te gaan. Maar afgelopen jaar ben ik zo gegroeid in zelfverzekerdheid en ik denk dat dat was waarom God mij vroeg om te geloven hoe wonderlijk mooi ook ik gemaakt ben. Hij maakte geen fouten, elke sproet, elk litteken, ze zijn allemaal mooi. Ze maken me uniek, en dat maakt mij mooi.

Dus precies een jaar later zit ik hier mooi opgemaakt, reflecterend over hoe mijn kijk is veranderd afgelopen jaar. Hoe ik het nu nog meer geloof als ik mensen vertel dat ze mooi zijn in God’s ogen. Die verandering in mijn hart was zo nodig en ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb geleerd middenin die struggle.

Mijn leven zou een beetje anders zijn als ik niet ene kleine tasje met “hoogstnoodzakelijke” make-up was vergeten. Ik denk dat ik dan nog steeds een beetje vast zou zitten in het moeten dragen om te voelen dat ik genoeg was. Maar ik heb geleerd dat gewoon mezelf zijn goed genoeg is. Het is meer dan gewoon goed genoeg.


I just saw a Facebook memory pop up, I changed my profile picture a year ago to a picture with no make-up. This was a huge step for me, because make-up was such a comfort thing for me.

A year and a week ago I forgot my make-up bag at home when I went to camp for a week and I low-key panicked. I didn’t want to wear make-up too often at camp anyway but the fact that I didn’t even have a choice freaked me out. I cried to a girl I just met about how hard this was to me (hii Laura, thanks for listening then and now). After speaking out all my thought I realized how important this was for me to feel accepted, I did start wearing make-up when people asked me why I didn’t. I felt like I had to. I felt the pressure of fitting in. After these realizations I heard God ask me to stop wearing it for a month. I had to be okay with one week because what else could I do but a month? How would I survive that? I started school in that month, I had an other camp, I had new and exciting plans but how would people ever be impressed by me without make-up? How could they think I looked pretty?  How could I fit in?

That month was a constant struggle. I was constantly comparing myself to EVERYONE. Thinking that they were all so beautifully created, they were God’s masterpieces. And I felt like I was not. I wasn’t good enough. So I compensated with my clothing, I never wore that many pretty dresses and skirts in a month. But I learned that I needed to believe what I told everyone. I needed to believe that just being was enough. I was still worthy without make-up. People still liked me. I wasn’t any less beautiful just because my lashes didn’t look as long and black.

After that month, I learned to embrace me for me a little more. I already had some make-up free days every week but it was a huge difference to go from 1-2 days to the full week. Over the past year I have grown so much in my self confidence and I think that’s why God asked me to embrace how wonderfully made I am. He doesn’t make mistakes, every freckle, every scar, they are all beautiful. They make me unique, they make me beautiful.

So exactly a year later I am sitting here with my make-up beautifully done, reflecting on how my views have changed in the last year. How I believe it even more when I tell others how beautiful they are in God’s eyes. That heartchange was needed and I am so thankful for all that I’ve learned in the middle of that struggle.

My life would be a bit different if I didn’t forget that little bag of “essentials”. I think I would still be a bit trapped by that pressure to wear it to feel like I was enough. But I’ve learned that just being me is enough. It’s more than enough.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *